درس گفتار ۱

به گمان من هرکس می تواند تئاتر اجرا کند، حتی بازیگران

و تئاتر را می توان  هر جایی اجرا کرد، حتی در سالن های تئاتر

” آگوستو بوال”

وقتی یک قصه ی تکراری، اپیدمی می شود

intro
( تجربه ی یک اجرا به شیوه ی نمایشنامه نویسی همزمان )

سومین اجرا از رپرتوار مونو/شورایی در لابی خانه ی هنرمندان ایران نمایش “قوی تر” بود که با بازی بهار کاتوزی و رویا بختیاری اجرا شد. این تجربه از آنجایی که با پایان یافتن رپرتوار در خانه ی هنرمندان همراه شد تلخ بود. درست موقعی که داشت به جریان موثری تبدیل می شد و درست لحظه ای که توجه مخاطب را به خود جلب کرده بود همان جا مانعِ     ادامه ی آن در سال ۱۳۹۳ شدند.

قوی تر درباره ی رابطه ی مخفیانه ی بهار با بابک ( همسر رویا ) است. رابطه ای که اکنون برای رویا آشکار شده است… این یک قصه ی تکراری است یا یک اپیدمی ؟

این اجرا همانند دو اجرای پیشین رپرتوار ( پیش از صبحانه و برلین) درباره ی رابطه بود، رابطه ای که دو طرفِ آن دو جنس مخالف (زن و مرد)  قرار داشتند. چیزی که برای مسئولین خانه ی هنرمندان  نگران کننده است _ شاید_ گفت و گوی آزادانه ی مردم درباره ی چنین موضوعی در فضای باز لابی باشد. با این که ما همچون یک آسیب اجتماعی و یک دغدغه ی فرهنگی به سمت این موضوع رفتیم و ظاهرن در اجراها هم مشکلی پیش نمی آمد انتظار چنین برخوردی از خانه ی هنرمندان ایران را نداشتیم و این را یک تلقی نادرست می دانیم. اغلب اوقات شکل گیری چنین گفت و گویی نتایج بسیار خوبی برای مسئولین داشته است و نیمی از قرارداد های مسئولین با ما برای اجرا بخاطر این مهم بوده است. تسهیل    رابطه ی مردم و مسئولین از اهداف همیشگی ماست!

مطالعه بیشتر